Nanocząsteczki w krwi po mRNA?
Naukowcy analizują próbki krwi i znajdują mikrostruktury. Czy to naturalne procesy, czy coś więcej, co dopiero zaczyna być widoczne.
Patroners 
Pierwsze raporty nie wyglądały groźnie, były to standardowe analizy próbek krwi prowadzone w różnych laboratoriach, rutynowe badania, które każdego dnia przechodzą przez setki urządzeń diagnostycznych, ale z czasem w części z nich zaczęły pojawiać się obserwacje, które nie pasowały do znanych schematów i zaczęły przyciągać uwagę badaczy. Naukowcy opisywali mikrostruktury widoczne pod mikroskopem, niewielkie, uporządkowane formy, które nie przypominały klasycznych komórek ani znanych elementów biologicznych, a jednocześnie nie były czymś całkowicie obcym, raczej czymś pomiędzy, strukturą która wymykała się prostemu przypisaniu do jednej kategorii
W pierwszym odruchu próbowano wyjaśnić te obserwacje w ramach znanych procesów, artefakty pomiarowe, zanieczyszczenia próbek, reakcje chemiczne zachodzące poza organizmem, ale im więcej analiz przeprowadzano, tym trudniej było utrzymać jedno wyjaśnienie dla wszystkich przypadków, bo podobne struktury zaczęły pojawiać się w różnych miejscach i w różnych warunkach. W części badań wskazywano na naturalne źródła takich zjawisk, białka tworzące złożone układy, fragmenty materiału biologicznego, które w określonych warunkach mogą przyjmować uporządkowane formy, a także cząsteczki pochodzące ze środowiska, które trafiają do organizmu i są wykrywane w krwiobiegu
Jednocześnie rozwój technologii analitycznych sprawia, że widzimy dziś znacznie więcej niż jeszcze dekadę temu, urządzenia o wyższej rozdzielczości ujawniają struktury, które wcześniej pozostawały niewidoczne, co prowadzi do sytuacji, w której granica między tym co nowe a tym co wcześniej niewykryte zaczyna się zacierać. W tej przestrzeni pojawia się jednak coś jeszcze, poczucie że nie wszystkie obserwacje dają się łatwo wytłumaczyć, że część struktur wykazuje regularność i powtarzalność, która przyciąga uwagę i skłania do dalszych badań, nawet jeśli nie prowadzi od razu do jednoznacznych wniosków.
Nie ma jednego raportu, który zamyka temat, jest raczej zbiór obserwacji, które stopniowo budują obraz bardziej złożony niż początkowo zakładano, obraz w którym organizm ludzki okazuje się środowiskiem dla procesów, które dopiero zaczynamy rozumieć.
