Twierdzenie dowódcy IRGC dotyczy bardzo specyficznej kategorii broni podwodnej – tzw. superkawitacyjnych torped lub pocisków podwodnych, które poruszają się znacznie szybciej niż klasyczne torpedy.

Co oznacza prędkość 100 m/s

100 metrów na sekundę to około 360 km/h pod wodą.

Dla porównania większość tradycyjnych torped porusza się z prędkością 50–90 km/h.

Tak wysoka prędkość jest możliwa dzięki technologii superkawitacji – pocisk tworzy wokół siebie pęcherz gazu, który zmniejsza opór wody i pozwala na bardzo szybki ruch.

Irańska broń tego typu

Iran twierdzi, że posiada torpedę Hoot („Whale”).

prędkość: około 360 km/h (100 m/s)

napęd: rakietowy

zasięg: około 10 km

przeznaczenie: atak na okręty lub okręty podwodne.

Według wielu analityków broń ta jest kopią rosyjskiej torpedy VA-111 Shkval, która została opracowana jeszcze w czasach ZSRR i wykorzystuje dokładnie tę samą technologię superkawitacji.

Czy tylko Rosja i Iran mają taką broń?

To twierdzenie jest częściowo przesadzone.

Rosja rzeczywiście posiada superkawitacyjną torpedę Shkval.

Iran twierdzi, że opracował własną wersję Hoot.

Jednak nad podobnymi technologiami pracowały także USA, Niemcy i Chiny, choć wiele projektów pozostaje eksperymentalnych lub tajnych.

Dlaczego taka broń jest groźna

Superkawitacyjne torpedy mają kilka kluczowych zalet:

ekstremalna prędkość, trudna do przechwycenia

możliwość szybkiego ataku na okręty wojenne

potencjalne zastosowanie w wąskich akwenach, takich jak Zatoka Perska lub cieśnina Ormuz

Ich wadą jest natomiast stosunkowo krótki zasięg i ograniczona manewrowość, ponieważ poruszają się wewnątrz pęcherza gazowego.

Kontekst wypowiedzi IRGC

Iran często podkreśla te zdolności w kontekście ewentualnego konfliktu morskiego z USA lub ich sojusznikami. Teheran twierdzi również, że posiada podwodne tunele rakietowe i systemy broni przygotowane do ataku na okręty w Zatoce Perskiej.